Na dik anderhalve maand provinciaal voetbal, staat de oudste club van Dendermonde weer waar ze thuishoort: helemaal onderaan in het klassement, met trots en karakter. De Klaptand stak de Schelde over en stak zijn licht op bij het roemrijke stamnummer 57.
In een wereld die geobsedeerd is door winst, durft één club nog de moed te hebben om vol overtuiging de afgrond in te lopen. KAV Dendermonde, de oudste voetbalclub van de stad, heeft van nederlagen een levenskunst gemaakt.
De ploeg staat na zeven speeldagen met nul punten allerlaatste in derde provinciale en incasseerde intussen meer tegengoals dan Oudegem inwoners heeft. Het doelpuntensaldo van KAVD is negatiever dan een gemiddelde reactie in de Facebookgroep ‘Ge zai van Derremonde as ge‘. Toch heerst er geen paniek. Alleen bewondering. Voor zichzelf.
KAVD bevindt zich al jaren in woelig water: sportief verval, financiële miserie, en een bestuur dat qua samenhang doet denken aan een vergadering van poetsvrouwen op Black Friday. Daarbovenop kwam vijf jaar geleden het verdict dat de club op termijn afscheid moet nemen van het Ros Beiaardstadion — het stadion waar generaties Dendermondenaren leerden dat hoop iets tijdelijks is.
Toch houdt KAVD koppig stand. Zolang de geplande sporthal in Grembergen beperkt blijft tot de natte droom van burgemeester Leen Dierick, speelt de ploeg nog in het stadion met zijn authentieke eikenhouten zittribune uit 1925 en een unieke collectie asbesthoudende golfplaten — ‘nostalgie met longrisico’, aldus een trouwe supporter. ‘Laat ons hopen dat die nieuwe sporthal nog lang niets meer dan een Powerpointje blijft.’
Op sportief vlak heeft de club betere tijden gekend. Met 0 punten uit 7 matchen en een doelsaldo dat alleen met een wetenschappelijke notatie te vatten valt, blijft KAVD trouw aan zijn eigen traditie: verliezen, maar met overtuiging.
‘Spelen om iets diepers te voelen’
De ploeg slikte onder meer 16 tegengoals tegen Bosdam Beveren en 9 tegen Kemzeke — cijfers die bij de meeste clubs een crisis zouden veroorzaken, maar bij Dendermonde worden ze als artistiek succes gevierd.
‘Wij spelen niet om te winnen, wij spelen om iets diepers te voelen. Om nederlagen te beleven zoals andere mensen opera’, vertelt één van de spelers. ‘Ik kan dat gevoel niet beschrijven, punten krijgen we dan wel niet, maar kippenvel des te meer.’
‘Onze club heeft verliezen verheven tot pure, onversneden kunst. Waar andere ploegen nog naïef jagen op punten, prijzen en prestige, hebben wij bij den AVD allang begrepen dat voetbal méér is dan winnen’, klinkt het in de bestuurskamer. ‘Winnen is banaal. Iedereen kan dat. Maar verliezen… verliezen met stijl, dat vraagt visie.’
En die visie uit zich vooral bij het samenstellen van de kern. ‘Net als de voorbije jaren stelden we een volledig nieuwe kern samen. Stuk voor stuk sterke voetballers zonder de juiste mentaliteit. Zodra we een doelpunt tegen krijgen, stort alles als een kaartenhuisje in.’
Los zand
‘We kunnen geen vuist maken, en dat is exact wat deze club typeert. Het is bijna poëzie’, klapt inmiddels ex-trainer Kenny Van Praet uit de biecht. ‘Wij verliezen niet zomaar. Wij cureren emotie. Zelfs na het derde tegendoelpunt, blijven we positief. Dat is geen miserie, dat is catharsis.’
‘Vorig jaar gooiden we al hoge ogen, maar toen hadden we de pech dat andere teams -FCH Sint-Pauwels en SKN Sint-Niklaas-, nog meer nederlagen verzamelden, waardoor we nipt naast ons doel, de degradatie, grepen’, gaat Van Praet verder. ‘Dat deed pijn. Niet omdat we eruit wilden, maar omdat we opnieuw iets nét niet hebben bereikt. Dat doet wat met een mens.’
Voor het seizoen werd de fiere Dendermondse club een plaats in de middenmoot voorspeld. ‘Klopt helemaal’, aldus Van Praet. ‘Op papier hadden we een sterk team: ervaren jongens, vaak met een verleden in hogere reeksen. Maar voetbal wordt niet gespeeld op papier en gras lijkt voor de meeste spelers een abstract concept. Onze ploeg is een groep individuen, zonder samenhang. Gasten die bij 1-0 achter al beginnen aftellen naar de douche en de bak Stella na de match. We spelen als los zand – en dat is bewust, want cement is duur.’
‘KAVD is als een schimmel’
Het einde van KAVD wordt al jaren voorspeld, maar de club blijft met hangen en wurgen overeind. ‘Wij laten ons niet kisten’, klinkt het bij het bestuur. ‘Stamnummer 57 zal altijd overleven. We zijn als een schimmel: ge krijgt ons niet weg, we groeien gewoon verder op de muur van de sportgeschiedenis.’
Over de stadionkwestie is men optimistisch. ‘We weten dat de afbraak van het Ros Beiaardstadion onvermijdelijk is’, aldus secretaris Kris Verbeckmoes. ‘Maar zolang we hier kunnen spelen, gaan we dat ook doen.’
‘Een verhuis naar het kunstgras van SK Grembergen of het kunstgras aan de sporthal van Sint-Gillis zien we niet zitten. Daar is uiteraard wel parking voor de tegenstanders, maar je kan toch geen tragedie opvoeren op kunstgras?’, aldus Verbeckmoes.
Ook het handvol supporters dat paars-blauw nog heeft, hoopt dat de club nog lang in het Ros Beiaardstadion mag spelen. ‘Dit stadion ademt geschiedenis. Elke keer ik door de stadionpoort stad, voel ik dat ik iets ga oplopen, als het geen nederlaag is, dan wel een longziekte.’
De supporters noemen zichzelf overigens geen supporters meer. ‘Wij zijn getuigen. We komen kijken naar iets groots dat traag vergaat. Da’s bijna religieus. Wat zich hier elke 14 dagen afspeelt, dat is geen voetbal meer, dat is therapie met pinten. KAVD is geen gewone club: het is een manier van zijn. Een oefening in nederigheid, volharding en lichte wanhoop.’
jullie klinken jullie zoals de politiekers van een bepaalde partij met een zwart randje : veel commentaar en kritiek maar geen oplossingen aanbrengen!!!!