Ze had er nog zó voor gewaarschuwd: “Wie op een politiek eetfestijn culturele diversiteit serveert, werkt bewust en moedwillig de omvolking van onze schone, zuivere Vlaamse en Dendermondse cultuur in de hand.” En kijk, nu heeft de fractievoorzitter van Vlaams Belang Dendermonde het zelf vlaggen (zoals het hoort netjes afgebiesd met inheemse zwarte leeuwen, red.). Barbara Pas is omgevolkt tot Barbara Passata na een nochtans strategische spaghettizwier. “Die had ik niet zien aankomen”, verzucht een emotionele Passata.
Het begon nochtans allemaal erg tactisch en politiek-strategisch. “Tot ons afgrijzen stelden we onlangs vast dat de linkiewinkies van Vooruit schaamteloos de rode loper uitrollen voor de niet-Belgische inwoners in onze fiere stede! Dat is nochtans maar 17 procent van onze stadsbevolking, dus die tellen eigenlijk niet mee. En weet je hoe ze dat doen?! Door op hun eetfestijn … (kokhalst, red.) … couscous (kokhalst nogmaals, red.) … te serveren. Wat een idiotie! Met onze leuze ‘Linkse ratten, rol uw matten!’ bedoelen we pertang iets helemaal anders. Zelfs dát snappen ze niet.”
“Van deze Vlaamse boer geen PFAS-eieren”, gaat Passata verder. “Wij willen tonen hoe het moet. Wij tonen de weg voorui… -eh- … voorwaarts! Waarom exotische gerechten serveren als je ook je eigen eetcultuur kan koeskoesteren? Daarom organiseerden wij jarenlang eetfestijnen met goeie, ouwe steak-friet. Kost van hier! Tot onze stafmedewerker Albrecht-Godenfriet opperde dat de steak die we onze volgelingen voorschotelden blijkbaar uit Argentinië werd geïmporteerd en dat onze frietaardappelen helemaal niet aan onze bodem zijn ontsproten, maar kennelijk aan Zuid-Amerikaanse Incagrond. Dat paste natuurlijk niet binnen onze ideologie, dus gingen we op zoek naar iets echt lokaals: paling in ’t groen! Waarop ons partijlid Machteld-Aldegonde ons dan weer diets maakte dat paling een snotvis is die uit de Sargassozee komt en niet uit de visput van Moed & Geduld. Niet geschoten is altijd mis.”
“Bon, uit omstandig onderzoek blijkt dat de meeste gerechten die voor ons dagelijkse kost zijn ingrediënten bevatten van over de hele wereld. Globalistische import, dus. Vaak uit … (kokhalst ten derde male, red.) Afrika. En daar zijn we tegen. Blijkt dat het enige wat nog redelijk van hier lijkt te komen simpele spaghettipasta is, omdat het voornamelijk bestaat uit water, bloem en eieren. Eigen tarwe eerst, weet je wel? Dus leek een eenvoudige spaghettizwier met als dessert een heerlijk koude blanke dame het minst schadelijk voor ons imago. Maar wat bleek? Onze kok Joris-Jan had saus gemaakt met basilicum erin, een Zuid-Aziatische plant, en kijk … nu ben ik alsnog omgevolkt”, aldus een beteuterde Passata.
“We komen dit wel te boven”, gaat ze resoluut verder. “We kletsen ons hier wel uit. Als steeds. En daarna richten we onze pijlen niet alleen op eetfestijnen, maar ook op de lokale supermarkten. Want tijdens onze zoektocht naar alternatieven voor steak-friet stelden we vast dat die onze cultuur ook van binnenuit trachten te ondermijnen. Gele kiwi’s bij Delhaize! Chileense wijn bij Albert Heijn! Turks fruit bij Colruyt! Hoelang laat het establishment ons dit allemaal nog slikken?”, klinkt Passata strijdvaardig.
